STAPELGEK van mezelf!

Onze slogan behoeft een aanpassing!

Dat zit zo:
Nu is onze slogan: ‘word je soms stapelgek van je partner, maar wil je weer stapelgek op hem of haar worden?’
Bij mij komt het woord ‘stapelgek’ de laatste tijd op een héél andere manier binnen.
Ik word namelijk niet stapelgek van Olivier, maar van MEZELF!

Twee kinderen thuis, zonen van 14 en 16 jaar.
De oudste is geslaagd, heeft net zijn duim gebroken dus kan nu helaas niet vier dagen per week vakantiewerken.
De jongste heeft de proefwerkweek achter de rug en heeft dus ook al lekker vakantie.
Dat betekent dat het huis overdag niet meer van mij alleen is, maar van ONS. Hangende pubers bestieren hier de kiet. Overdag zijn ze springlevend of hangen ze te vervelen op de bank. Vaak met hun kompanen.
’s Nachts gaat het grut laat naar bed en in de ochtend is het maar afwachten wanneer de holbewoners hun dampende hol verlaten om, laat ik het netjes zeggen, niet al te fris af te dalen naar de begane grond (lees: mijn zo gekoesterde rustige ruimte, waar ik zo fijn kan werken op schooldagen).

Elke dag even douchen, dat proberen wij onze kinderen sinds jaar en dag bij te brengen. Soms staan ze er werkelijk onder en hopen wij van harte dat ze dan ook écht de kraan opendraaien.
Het is altijd weer genieten als een fris & fruitige tienerzoon verschijnt.

Als packmannetjes eten ze (en hun kompanen) de koelkast en voorraad leeg. De supermarkten draaien goede omzetten op het moment hier in Vught. “Tjonge jonge, mag ik ook eens een koekje jongens? Zijn ze nu al weer op?”
Ons huis is een hotel geworden. Logees komen af en aan.
Van in- en uitchecken heeft nog nooit iemand gehoord, dus ik sta er niet meer van te kijken als er plots een ander puberjong voor m’n neus staat of juist plots verdwenen is.  Het is oppassen geblazen als je ’s nachts naar het toilet moet. Voor je het weet is de boel boven bezet en moet je in het donker naar de wc beneden. Fijne taferelen. Het is een feit, ons huis wordt bezet door vakantievierende jongelui.

Eén ding wordt over het hoofd gezien, het bedienend personeel is momenteel ook op vakantie! Dus ik ben de sjaak.
“Hè mam, gezellig toch!” En ja hoor, daar ga ik maar weer: bedden opmaken, wassen, boodschappen doen en nog maar weer eens die stofzuiger erdoor heen. En die wc’s, wat doen ze daar in godsnaam? Hup, de bbq in de hens en ook voor een natje wordt gezorgd.
“IJsje jongens?”

Het all inclusive resort draait op volle toeren. Het is goed toeven in Hotel Overweg, we zijn een geoliede machine. De gastvrouw nipt af en toe aan een roseetje, zo gaat ie lekker en eerlijk is eerlijk, gezellig is het wel! Hier gaan we later met weemoed aan terugdenken.
Want we vergeten immers de vlekken en onthouden de gezelligheid. Zo werkt ons brein.

Er komt alleen niets meer uit mijn zakelijke handen, stapelgek ligt stil, ik word er stapelgek van! Inspiratieloze, lege en holle gevoelens hebben zich als een giftige slang in mij genesteld. Ideeën, plannen en toffe inspiraties slaan een bezoekje aan mij over. Huhhh, wat krijgen we nu?

Nou, ik ben er inmiddels achter: die hebben zich ‘an masse’ heel diep in mij verstopt.
Tótdat ze op een mooie dag weer naar boven ‘poppen’. Maar niet vóórdat ik eerst alles even “helemaal LOS laat”, hoor ik verstandige mensen zeggen…
Nou, lekker dan! Wanneer komt die mooie dag dan?

En ik maar wachten, helemaal niet in staat om alles ZONDER schuldgevoel los te kunnen laten! Hier heb ik echt geen geduld voor! Jaja, Sharon, geduld is een schone zaak! Ja ik weet het, maar nu nog geduld HEBBEN, dat is even andere koek. En schuldgevoel? Dat is vergif! Dat weet ik ook wel! Toch voel ik het. Hè getver!

Olivier, de lieve schat die hij is, stelt me elke dag gerust: “het komt wel goed, het hoort erbij! Laat even gaan en geniet van de kinderen en van de zon”. Ik hoor het hem zeggen, maar ik vind het wel een ding. Genieten van de kinderen en van de zon…en Stapelgek dan?

Afijn…het is zoals het is. Volgende week piepen wij er even tussenuit. En laten we voor een paar weken alles even helemaal los!! Zonder schuldgevoel. Ik voel dat het nodig is. Voor ons allebei.

In de zomer ligt sprekersland op haar gat. Nu wij nog. Het is een kwestie van doen!
Rust nemen en nieuwe inspiratie opdoen…daar kijk ik naar uit.
Alleen dán zal die giftige slang het hoekie omgaan en zal de energie en inspiratie weer gaan stromen.
Moeder Natuur weet dat alláng. Nu ik nog!

Wij wensen iedereen een heerlijke zomer met veel Vitamine D en natuurlijk met héél veel Vitamine L(iefde)!

Liefs, ook namens Olivier,

Sharon

Reacties vinden we altijd leuk! Dat kan onder deze blog: